Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος Η ΝΕΚΡΟΨΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ




"Ποιος προφήτης τώρα θ΄ ακουστεί,
σαν φωνή σε στέρνα κλειστή,
σ΄ έναν κόσμο άδειο κι ορφανό,
ποια κραυγή από τον ουρανό"
Μ. Χατζιδάκις
"Η μπαλάντα του οδοιπόρου
"
Καθώς η Ελληνική Βουλή ψήφιζε τον νόμο για την καύση των νεκρών, ένας "νεκρός" μιλούσε για την όντως ζωή και ο Θεός καταργούσε τους νόμους της φύσεως.
"Σκήνωμα ιερομονάχου ονόματι Βησσαρίων ευρέθη αναλλοίωτο, άφθαρτο και μυροβλύζον μετά από 15 χρόνια…".
Η Ελληνική κοινωνία παγώνει, προσπαθεί ν΄ αναθερμάνει την υποθερμία της πίστεως της. Επίσημοι θρησκευόμενοι και μη ζητούν την βοήθεια της επιστήμης για να διασφαλίσουν την λογικοφανή "εγκυρότητα" του θαυμαστού, λες και το όνειρο πιστοποιείται ή το θαύμα αναλύεται.
"Όλα είναι μυστήριο, το κάθε τι είναι κι ένα μυστήριο…..το μυστήριο του Θεού είναι παντού…Όλα τα πράγματα και τα πλάσματα και τα πιο ασήμαντα και τα μικρά είναι μυστήρια…Τόσο το καλύτερο αν υπάρχουν μυστήρια. Πιο όμορφο ΄ναι να υπάρχει το μυστήριο. Είναι θαυμαστό και φοβερό για την καρδιά, όσο μικρό κι ακατανόητο φαντάζει για το μυαλό….Ο άνθρωπος ξέρει να καταλαβαίνει πολύ περισσότερα πράγματα, απ΄ όσα μπορεί να εκφράσει." Έφηβος. Φ. Ντοστογιέφσκυ
Ο Βησσαρίων όμως μίλησε γι΄ αυτό που βίωσε, ο Θεός απάντησε και εμείς αδέξιοι χειριστές του λόγου της Αλήθειας πνιγήκαμε στην θάλασσα των ματαίων λογισμών "..φθαρτών δακρύων απόγονοι…".
Ζητείτε πλέον άνθρωπος να μιλά την γλώσσα του ουρανού, του θαυμαστού !
Εάν μας κατέστησαν ανέπαφους μπροστά στο Μυστήριο, μπροστά στο θαύμα, φταίμε πρώτα εμείς, που αφήσαμε τους λογής-λογής γδάρτες των ονείρων μας να αποξηράνουν τους χυμούς της υπάρξεως μας.
Ποιος διαμαρτυρήθηκε ή "απέργησε" όταν του είπαν ότι το φεγγάρι δεν είναι σύμβολο του έρωτα, μούσα χρυσοστόλιστη του παραμυθιού, μήτε τυραννικής βραδιάς παραμυθία αλλά ένα μάτσο πέτρες και βουβοί κρατήρες ;
Ποιος φώναξε να τρίξουν τα θεμέλια της γης, όταν μας είπαν ότι ο έρωτας δεν είναι η αποκάλυψη της ζωής, το θαύμα της σχέσης που ξεπερνά την αναγκαιότητα της φύσης αλλά η βιοχημεία των συναισθημάτων μας;
Κανείς δεν έκανε απεργία πείνας υπαρξιακής όταν η μοναδικότητα του προσώπου, το ένα βλέμμα, το ένα άγγιγμα, το ένα χαμόγελο και κλάμα, το ένα και αναλλοίωτο μοναδικό έγινε "κλώνος" στα εργαστήρια της λογικολαγνείας.
Κι΄ ήρθε ο Λάκης (Λαζόπουλος) ν΄ αποκαταστήσει την χαμένη αθωότητα του μύθου, το δέος των ματιών και της ψυχής μπροστά στο θαύμα. Έβγαλε το καπέλο του και υποκλινόμενος μπροστά στον Γέρων Βησσαρίωνα, ψέλλισε την εξομολόγηση μιας ολόκληρης γενιάς.
"Συγχώρεσε Γέροντα την εποχή μου που δεν μπορεί να ψηλαφίσει το θαύμα. Που βρώμισε τόσο πολύ η ψυχή μας ώστε δεν εκπλήσσετε μπροστά στο θαυμαστό. Το θέμα δεν είναι εάν πρόκειται για θαύμα ή όχι αλλά ότι χάσαμε την αίσθηση του θαύματος στην ζωή μας…"
Καληνύχτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου