Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Τούς πονεῖς τούς φτωχούς;


Ἅγιος Γρηγόριος
ὁ Θεολόγος



Ἀργά τά ἄνοιξε τά μάτια του ὁ πλούσιος! Τότε πού εἶδε στήν ἀγκαλιά τοῦ Ἀβραάμ τόν Λάζαρο! Τόν ἄνθρωπο, πού καταδεχόταν οὔτε νά τοῦ ρίξει μιά ματιά, ὅταν τόν εὕρισκε νά περιμένει ἔξω ἀπό τήν πόρτα του!
Καί τότε τό κατάλαβε καλά, τί σημαίνει ἐκεῖνο, πού λίγο πρίν ποτέ δέν θέλησε νά τό καταλάβει.
Στήν κόλαση βρέθηκε ὑποχρεωμένος, θέλοντας καί μή, νά κάμει ἕναν ἀπολογισμό. Ἐκεῖ, ἀναγκάσθηκε νά ψάξει νά ἰδεῖ, τί τοῦ εἶχε γίνει ἀφορμή νά χάσει, ἡ κακή του ἐκείνη διάθεση, πού δέν τόν ἄφηνε νά ἰδεῖ στό πρόσωπο τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου τόν «πλησίον» του: δηλ. ἕναν συνάνθρωπο, πού ἔπρεπε νά τόν περιμένει ὅτι μποροῦσε κάποτε νά βρεθῆ καί ὁ ἴδιος στήν θέση του· καί εἶχε γι᾿ αὐτό χρέος νά τόν συμπονάει.
Ἄς ρίξωμε μιά ματιά στήν ἄθλια κατάσταση, πού εἶχε βρεθῆ τότε ὁ πλούσιος. Τώρα εἶχε φθάσει στό ἄκρο ἀντίθετο! Τότε εἶχε μεγάλη ἀφθονία. Τότε γλεντοῦσε, ὅσο πιό καλά μποροῦσε. Τώρα τά εἶχε χάσει ὅλα. Καί ὅσο πιό πολύ σκεπτόταν τήν μεγάλη ἀντίθεση, τόσο πιό πολύ τόν ἔτσουζε. Καί γι᾿ αὐτό εἶπε: «Πατέρα, Ἀβραάμ, λυπήσου με. Καί στεῖλε τόν Λάζαρο, νά "βουτήξει" ἔστω καί ἕνα δάχτυλό του σέ νερό, νά μοῦ δροσίσει λίγο τήν γλώσσα· γιατί ὑποφέρω πολύ μέσα σέ αὐτές τίς φλόγες» (Λουκ. 16,24).
Ἀπό τά λόγια αὐτά, ἀσφαλῶς δέν πρέπει νά βγάλωμε τό συμπέρασμα, ὅτι ἀρκεῖ ἀκεῖ μιά σταγόνα νερό, γιά νά ἀνακουφίσει καί νά δροσίσει. Τά λόγια αὐτά μᾶς λένε μόνο, ὅτι ἐκεῖνοι πού ἔχουν πολλές ἁμαρτίες, ἐκεῖ θά ὑποφέρουν πολύ, ἐκεῖ θά ταλαιπωρηθοῦν πολύ· ἀπό τήν φοβερή ἐκείνη φωτιά· ἀπο τήν αἴσθηση τοῦ βάρους τῆς ἁμαρτίας τους.
Ἀπό τά λόγια αὐτά τοῦ πλουσίου, μαθαίνουμε μόνο ὅτι:
Στήν τελική κρίση τοῦ Κυρίου ἡ ποινή θά εἶναι κάτι τό ἀνάλογο μέ τήν ἐσωτερική μας ἀθλιότητα.
Ὁ πλούσιος, σπρωγμένος ἀπό τήν ἄθλια κατάσταση στήν ὁποία βρισκόταν, ἀναγκάστηκε νά ζητήσει μιά σταγόνα νερό!
Ἐδῶ στήν γῆ, σπρωγμένος ἀπο τήν φιλαργυρία καί ἀσπλαγχνία του, εἶχε καταντήσει νά μή δίνει οὔτε μιά σταγόνα νερό!
Ἄραγε μποροῦσε ποτέ, νά βρεθεῖ γι᾿ αὐτόν κατάσταση πιό δίκαιη, μέχρι τίς τελευταῖες της λεπτομέρειες καί ταυτόχρονα πιό ὁδυνηρή;
Ζητάει μιά σταγόνα νερό!
Ποῖος;
Ἐκεῖνος, πού στόν φτωχό δέν ἔδινε οὔτε ψίχουλο ψωμί.
Τόν ἔκαμε ὁ Θεός, νά ποθήσει σταγόνα νερό! Γιά νά τόν κάμει νά καταλάβει, τί φοβερό πρᾶγμα εἶναι ἡ φτώχεια. Καί ποσο χρειάζεται νά εἴμαστε πονετικοί στήν φτώχεια.

Δια Χριστόν κλέφτης!



Στην Πνευματική ζωή, είναι ανάποδα τα πράγματα. Άμα κρατάς εσύ το άσχημο , τότε νοιώθεις όμορφα. Άμα το δίνεις στον άλλον, τότε νοιώθεις άσχημα. Όταν δέχεσαι την αδικία και δικαιολογείς τον πλησίον σου, δέχεσαι τον πολυαδικημένο Χριστό, στην καρδιά σου. Τότε ο Χριστός μένει με το ενοικιοστάσιο [1], μέσα σου και σε γεμίζει με ειρήνη και αγαλλίαση. Για δοκιμάστε, βρε παιδιά, να ζήσετε αυτήν την χαρά! Να μάθετε να χαίρεσθε με αυτήν την πνευματική χαρά, όχι με την κοσμική. Πάσχα θα έχετε τότε κάθε μέρα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από την χαρά που νοιώθεις, όταν δέχεσαι την αδικία. Μακάρι να με αδικούσαν όλοι οι άνθρωποι! Ειλικρινά, σας λέω, την γλυκύτερη πνευματική χαρά την ένοιωσα μέσα στην αδικία. Ξέρετε πόσο χαίρομαι , όταν κάποιος με πει πλανεμένο; «Δόξα σοι ο Θεός, λέω, από αυτό έχω μισθό, ενώ αν με πουν άγιο, χρωστάω». Γλυκύτερο πράγμα από την αδικία δεν υπάρχει!

Ένα πρωί στο καλύβι χτύπησε κάποιος το σιδεράκι στην πόρτα. Κοίταξα από το παράθυρο να δω ποιος είναι, γιατί δεν ήταν ακόμα η ώρα να ανοίξω. Είδα έναν νέο με φωτεινό πρόσωπο και κατάλαβα ότι είχε βιώμαα πνευματικά, αφού τον πρόδιδε η Χάρις του Θεού. Γι’ αυτό, αν και ήμουν απασχολημένος, διέκοψα αυτό που έκανα, άνοιξα την πόρτα, τον πήρα μέσα, του πρόσφερα νερό και με τρόπο άρχισα να τον ρωτάω για την ζωή του, γιατί έβλεπα ότι είχε πνευματικό περιεχόμενο. 

«Τι δουλειά κάνεις, παλληκάρι;» τον ρώτησα. «Τι δουλειά, πάτερ; μου λέει. Εγώ στην φυλακή μεγάλωσα. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου εκεί τα πέρασα. Τώρα είμαι είκοσι έξι χρονών». «Καλά βρε παλληκάρι, τι έκανες και σε έκλειναν φυλακή;», τον ρώτησα. Κι εκείνος μου άνοιξε την καρδιά του: «Από μικρός, μου είπε, πονούσα πολύ, όταν έβλεπα δυστυχισμένους ανθρώπους. Ήξερα όλους τους πονεμένους, όχι μόνον από την ενορία μου αλλά και από άλλες ενορίες. Επειδή ο παπάς της ενορίας μας με τους επιτρόπους μάζευαν συνέχεια χρήματα και έφτιαχναν κτήρια, αίθουσες κτλ, ή έκαναν διάφορους εξωραϊσμούς, είχαν παραμεληθεί τελείως οι φτωχές οικογένειες. Εγώ δεν κρίνω εάν ήταν απαραίτητα αυτά που έφτιαχναν, αλλά έβλεπα να υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι.

Πήγαινα λοιπόν κρυφά και έκλεβα από τα χρήματα που μάζευαν από τους εράνους. Έπαιρνα αρκετά, δεν τα έπαιρνα όλα. Ύστερα αγόραζα τρόφιμα, διάφορα πράγματα, τα άφηνα κρυφά έξω από τα σπίτια των φτωχών και αμέσως, για να μην πιάσουν άλλον άδικα, πήγαινα στην αστυνομία και έλεγα: «Εγώ έκλεψα τα χρήματα από την εκκλησία και τα ξόδεψα», χωρίς να πω τίποτε άλλο. Με άρχιζαν στο ξύλο και στο βρισίδι, «αλήτη, κλέφτη», εγώ σιωπούσα. Με έκλειναν μετά στην φυλακή. Αυτή η δουλειά γινόταν για χρόνια. Όλη η πόλη όπου έμενα – τριάντα χιλιάδες κάτοικοι – και άλλες πόλεις με είχαν μάθει, και «αλήτη» με ανέβαζαν, «κλέφτη» με κατέβαζαν. Εγώ σιωπούσα και ένοιωθα χαρά. Κάποτε μάλιστα με είχαν κλείσει στην φυλακή τρία ολόκληρα χρόνια. Μερικές φορές με έκλειναν άδικα στην φυλακή και, όταν έπιαναν τον ένοχο, με άφηναν. Αν δεν τον έπιαναν καθόμουν μέσα, όσο έπρεπε να καθίσει εκείνος. Γι’ αυτό σου είπα, πάτερ μου, ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στις φυλακές».

Αφού τον άκουσα με προσοχή, του είπα: «Βρε παλληκάρι, όσο καλά και αν φαίνεται αυτό, δεν είναι καλό και να μην το ξανακάνης. Άκου τι θα σου πω. Θα με ακούσης;». «Θα σε ακούσω πάτερ» μου λέει. «Να απομακρυνθείς από αυτή την πόλη, του λέω, να πας σε άγνωστο περιβάλλον, στην τάδε πόλη, και εγώ θα φροντίσω να συνδεθής με καλούς ανθρώπους. Να εργάζεσαι και να βοηθάς, όσο μπορείς, τους πονεμένους από το υστέρημα σου, επειδή αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. 

Αλλά, και όταν κανείς δεν έχει τίποτα να δώσει σε έναν φτωχό και πονάει η καρδιά του, τότε κάνει ανώτερη ελεημοσύνη, διότι κάνει ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς του. Γιατί εάν είχε κάτι και το έδινε, θα αισθανόταν και χαρά, ενώ, όταν δεν έχει να δώσει, αισθάνεται πόνο στην καρδιά».

Μου υποσχέθηκε ότι θα ακούσει την συμβουλή μου και έφυγε χαρούμενος. Έπειτα από επτά μήνες παίρνω ένα γράμμα από τις φυλακές Κορυδαλλού, στο οποίο έγραφε τα εξής; «Ασφαλώς, πάτερ μου, θα απορήσεις που σου γράφω πάλι από την φυλακή μετά από τόσες συμβουλές που μου έδωσες και μετά τις υποσχέσεις που σου έδωσα. Μάθε ότι αυτή την φορά υπηρετώ μία φυλάκιση την οποία είχα υπηρετήσει, κάποιο λάθος έγινε. Ευτυχώς που δεν υπάρχει ανθρώπινη δικαιοσύνη, γιατί θα αδικούνταν οι πνευματικοί άνθρωποι επειδή θα έχαναν τον ουράνιο μισθό». 

Όταν διάβασα αυτά τα τελευταία λόγια, θαύμασα αυτόν τον νέο, που είχε πάρει τόσο ζεστά την πνευματική ζωή και είχε συλλάβει τόσο βαθιά το βαθύτερο νόημα της ζωής! Δια Χριστόν κλέφτης! Μέσα του είχε Χριστό. Δεν μπορούσε να φρενάρει τον εαυτό του από την χαρά που ένοιωθε. Θεία παλαβομάρα, πανηγύρι είχε!

– Γέροντα, από το ρεζίλι ερχόταν η χαρά;
– Από την αδικία ερχόταν η χαρά. Κοσμικός άνθρωπος ήταν, ούτε συναξάρια, ούτε Πατερικά είχε διαβάσει και, ενώ έτρωγε άδικα ξύλο, τον έκλειναν στην φυλακή, τον είχαν μέσα στην πόλη για αλήτη, για παλιόπαιδο, για κλέφτη, γινόταν ρεζίλι, αυτός δεν μιλούσε και τα αντιμετώπιζε όλα τόσο πνευματικά! Νέος άνθρωπος, και δεν φρόντιζε να αποκατασταθή, αλλά πώς να βοηθήσει τους άλλους! Τους μεγάλους κλέφτες πολλές φορές δεν τους κλείνουν ούτε μία φορά στη φυλακή, ενώ αυτόν τον δόλιο τον φυλάκισαν για την ίδια κλοπή δύο φορές και για άλλες κλοπές τον φυλάκισαν άδικα, μέχρι να βρουν τον πραγματικό κλέφτη!

Την χαρά όμως που είχε αυτός δεν την είχαν όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Τριάντα χιλιάδες χαρές δεν συμπλήρωναν την δική του χαρά.

Γι’ αυτό λέω ότι ένας πνευματικός άνθρωπος δεν έχει θλίψεις. Όταν η αγάπη αυξηθεί και καεί η καρδιά από τον θείο έρωτα, δεν μπορεί να σταθεί πλέον η θλίψη. Η μεγάλη αγάπη προς τον Χριστό υπερνικά τους πόνους και τις ταλαιπωρίες που του προξενούν οι άνθρωποι.

******************************

[1] «Ενοικιοστάσιο»: Νομική διάταξη σύμφωνα με την οποία οι ενοικιαστές στέγης για κατοικία η επαγγελματική δραστηριότητα έχουν το δικαίωμα να παρατείνουν την διαμονή τους και μετά την λήξη της μισθώσεως.

Γ. Παϊσίου Αγιορείτου, «Λόγοι», τ. Γ’, σελ. 74-77, Β’ Εκδοση, Εκδοση Ι. Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωαννης ο Θεολόγος».

Τά Σά ἐκ τῶν Σῶν



Στά Τίμια Δῶρα δέν ἔχουμε κρυμμένον τόν Χριστό (δέν ὑποκρύπτεται, δέν εὐρίσκεται ἁπλᾶ μέσα, οὔτε εἶναι ἁπλᾶ σύμβολα ὁ ἄρτος καί ὁ οἵνος αὐτοῦ τοῦ Σώματος καί τοῦ αἷματος τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ προτεστάντες) καί, πολύ περισσότερο, δέν ἔχουμε ἁπλή μυστική ἕνωσι τῆς ψυχῆς τοῦ κάθε πιστοῦ μετά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὄχι! 

Θά μποροῦσα νά φωνάξω χίλιες φορές: ὄχι! Στήν πραγματική καί ἀληθινή Μεταβολή βρίσκεται Ο ΧΡΙΣΤΟΣ! καί μόνον ὁ Χριστός. 

Γι᾿ αὐτό λέμε «ἐσθίομεν καί πίνομεν», καί ἔτσι γινόμεθα σύσσωμοι καί σύναιμοι καί χριστοφόροι καί ἀποτελοῦμε μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, πού λαμβάνουμε μέσα μας, ἕνα σῶμα καί ἕνα αἷμα. Ἔχουμε τόν Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό «κατοικοῦντα καί μένοντα σύν τῷ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι», ὅπως μᾶς βεβαιώνει ὁ Μέγας Βασίλειος σέ μιά Λειτουργική του Εὐχή.

Βέβαια, τά μάτια μας βλέπουν ἄρτο καί οἵνο, καί ἡ γλῶσσα μας ἔχει γεῦσι ψωμιοῦ καί κρασιοῦ, ἀλλά δέν εἶναι ἔτσι. Καί θά τολμήσω νά πῶ: πολλοί ἥταν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δέν ἐμάσησαν, δέν ἔφαγαν, δέν κατάπιαν ψωμί καί κρασί, ἀλλά Σῶμα καί αἷμα, Σάρκα καί αἷμα Χριστοῦ, γιά νά ἀκολουθήση ἀπέραντη εὐφροσύνη τῆς ψυχῆς τους καί γενικά ψυχοσωματική ἀλλοίωσις διά Πνεύματος Ἁγίου.
Ἀπό τή στιγμή, πού κατέρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα καί ἱερουργεῖται τό Μυστήριο, δέν ἔχουμε πλέον μπροστά μας ὅ,τι βλέπουν τά μάτια μας, ἤ ὅ,τι αἰσθάνεται ἡ γλῶσσα μας, ἀλλά ἔχουμε Αὐτό πού πιστεύουμε, Αὐτό πού προσκυνοῦμε, Αὐτό πού λατρεύουμε· ἔχουμε Αὐτό τό θεωμένο Σῶμα καί αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Τό ἀληθινό, τό πραγματικό.
Ζοῦσε σ᾿ ἕνα μοναστήρι τῆς Ρουμανίας, ἕνας κεχαριτωμένος ἱερεύς, ὁ πατήρ Μηνᾶς, ὁ μετέπειτα Ὄσιος Μηνᾶς. Αὐτός, μετά τή Θεία Λειτουργία, γιά νά ξεκουραστῆ, ἔβγαινε στό δάσος, διότι τό μοναστήρι ἥταν μέσα σέ δάση, κι ἐκεῖ ἔψελνε καί δοξολογοῦσε τόν Θεό μέ ἀναστάσιμα τροπάρια καί μέ πολλά ἄλλα.
Τότε μαζεύονταν τά πουλιά τοῦ δάσους γύρω του: στό κεφαλάκι του, στούς ὤμους του, στά χέρια του, αὐτός δέ τρυφερά τά χάϊδευε. Τίς περισσότερες φορές, ὅταν ὁ πατήρ Μηνᾶς ἔψελνε, τά πουλιά βουβαίνονταν καί τόν ἄκουγαν.
Ἐπειδή οἱ Λειτουργίες ἄρχιζαν νύχτα καί τελείωναν μέ τό χάραμα, ὤσπου νά κάνη Κατάλυσι καί νά ξεντυθῆ, ξημέρωνε, ἔβγαινε ὁ ἥλιος κι ἔτσι ἔβγαινε πρωΐ – πρωΐ μέσα στό δάσος καί χαιρόταν τή φύσι καί τήν παρουσία τῶν πουλιῶν. Κι ἐκεῖ ὅλοι μαζί αἰνοῦσαν καί δοξολογοῦσαν τόν Θεό.
Παρατηρήθηκε, λοιπόν, στά τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του, ὅτι, ὅταν εἶχαν πανηγυρική Θεία Λειτουργία καί ἀργοῦσε νά τελειώση, καί μάλιστα ἀργοῦσε πολύ μετά τήν ἀνατολή τοῦ ἡλίου, τά πουλιά μαζεύονταν πάνω στήν Ἐκκλησία!
Τήν ὥρα τῆς Μεταβολῆς τῶν Τιμίων Δώρων, πού ὁ ἱερεύς ἔλεγε «τά Σά ἐκ τῶν Σῶν», τότε ὅλα τά πουλιά πάνω στήν Ἐκκλησία βουβαίνονταν! Καί στό «ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, Ἀχράντου…», στά Ρουμανικά βέβαια, καί ἐνῶ ἡ χορωδία ἔψαλλε τό «Ἄξιόν ἐστι», τότε πάλι τά πουλιά ἄρχιζαν νά κελαηδοῦν!
Παρόμοιο γεγονός μοῦ ἀφηγήθηκε κάποιος πιστός, πού συνέβη καί στόν Ναό τῆς Παναγίας τῆς Ἑκατονταπυλιανῆς στήν Πάρο, κατά τήν Θεία Λειτουργία τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων τοῦ ἔτους 1998.
Δεκάδες σπουργίτια καί ἄλλα πουλιά, φτερουγίζοντας μέσα κι ἔξω ἀπό τόν Ναό, ἀπό τά ἀνοικτά παράθυρα τοῦ τροῦλλου, κελαηδοῦσαν καί τιτίβιζαν ζωηρά. Τήν ὥρα, ὅμως, τοῦ Καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων βουβάθηκαν καί ἀκινητοποιήθηκαν ὅλα, γιά νά ξαναρχίσουν μετά τό » Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας Ἀχράντου… »
Τήν πραγματικότητα αὐτή τῆς Μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἴμα Χριστοῦ μαρτυροῦν καί τά ἴδια τά λόγια τοῦ Κυρίου στό Μυστικό Δεῖπνο, τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης: «Τοῦτο ἐστι τό σῶμά μου… τοῦτο ἐστι τό αἵμά μου…» Θεία λοιπόν εἶναι ἡ σύστασις τοῦ Μυστηρίου. Τό συνέστησε ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.


Πρωτ. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου
Ἀπό τό βιβλίο: «ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ»

Η καλλιέργεια της καρδιάς με τη νήψη και την προσευχή



Βασικός παράγοντας για την καλλιέργεια της καρδιάς και την άσκηση της προσευχής είναι η προσοχή. Για να στρέψει ο άνθρωπος τον νου στην καρδιά του και ακολούθως στον Θεό, χρειάζεται να ενεργοποιήσει ιδιαίτερα την προσοχή του. Με την προσοχή συγκεντρώνεται ο όλος άνθρωπος στην προσπάθεια να σταθεί στην παρουσία του Θεού και να εκπληρώσει τις εντολές Του. 
Η προσπάθεια αυτή στην ασκητική παράδοση ονομάζεται νήψη ή τήρηση του νου. Η νήψη είναι απαραίτητη στην προσευχή για την εκπλήρωση της πρώτης και μεγάλης εντολής, της αγάπης προς τον Θεό. Ελέγχει κάθε κίνηση του νου και της καρδιάς, ώστε η στροφή του ανθρώπου προς τον Θεό να είναι καθολική και σύμφωνη με το Πνεύμα Του. 

Ο Θεός είναι ζηλωτής και επιθυμεί ολόκληρη την καρδιά του ανθρώπου. Γι’ αυτό και ο χριστιανός από την αρχή της ημέρας ρυθμίζει τη στάση του ενώπιον του Θεού. Τοποθετεί τον νου στην καρδιά του και διατηρεί τα νοήματα και τις αισθήσεις του στην παρουσία τού Κυρίου.

Οι «σκληροί λόγοι» των αγίων Γραφών προκαλούν στην καρδιά προφητικό «συσσεισμό». Όπως κατά την ήμερα της Πεντηκοστής έπνευσε πρώτα η βίαιη πνοή και ύστερα ξεχύθηκε το Άγιο Πνεύμα «επί πάσαν σάρκα», έτσι και τώρα ο πνευματικός συσσεισμός κάνει να αναφανεί η καινή καρδιά· όχι η λίθινη, αλλά η ευαίσθητη που είναι ικανή να προσλάβει το χάρισμα της Πεντηκοστής. Η καρδιά αυτή είναι τόσο πολύτιμη ενώπιον του Κυρίου, ώστε κάθε κραυγή ή επίκληση της συγκεντρώνει όλη την προσοχή Του και ελκύει τη χάρη Του.

Στην ίδια προοπτική εντάσσεται και η εκούσια άσκηση της αυτομεμψίας. Κρίνοντας αυστηρά τον εαυτό του ο άνθρωπος συντρίβεται και συνάγει όλο τον νου στην καρδιά. Τότε μπορεί να βοά «εν όλη καρδία» προς τον Θεό και να δέχεται από Αυτόν τη δικαίωση. Έτσι επιτελείται η νήψη και δυσχεραίνεται η διείσδυση του εχθρού με δόλιο τρόπο στην καρδιά του πιστού.
Η προσοχή του πιστού κατά την προσευχή, που ονομάζεται και ευκτική προσοχή, πρέπει να συνοδεύεται με αυτοπεριορισμό και υπομονή. Αυτά παρεμποδίζουν τη διάχυση του νου και τον διατηρούν απερίσπαστο στο έργο της προσευχής. Αλλά και η ίδια η προσευχή, όπως έχει διαμορφωθεί στην ορθόδοξη παράδοση ως μονολόγιστη επίκληση του Ονόματος του Κυρίου, συντελεί προς τον σκοπό αυτό: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».
Στο πρώτο μέρος της ευχής αυτής περικλείεται ομολογία πίστεως στη θεότητα του Χριστού αλλά και σε όλη την Αγία Τριάδα. Στο δεύτερο μέρος, «ελέησόν με», γίνεται η εξομολόγηση του προσευχομένου· αναγνωρίζεται η πτώση (παγκόσμια και προσωπική), η αμαρτωλότητα και η ανάγκη για τη λύτρωση. Και τα δύο μέρη της ευχής, η ομολογία πίστεως και η μετάνοια του προσευχομένου, δίνουν πληρότητα και περιεχόμενο στην προσευχή.

Η μονολόγιστη αυτή προσευχή γίνεται κατ’ αρχάς προφορικά. Ακολούθως τελείται με τον νου και τελικά, με τη συνεργεία της χάριτος, ο νους κατεβαίνει στη βαθειά καρδιά του ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό, η προσευχή αυτή ονομάζεται νοερά ή καρδιακή.

Με τη διαρκή επίκληση του Ονόματος του Χριστού και την προσήλωση του νου στις λέξεις της προσευχής καλλιεργείται μια μόνιμη ευχητική διάθεση. Έτσι η προσευχή γίνεται ο φυσικός τρόπος υπάρξεως του ανθρώπου, το ένδυμα της ψυχής του και η αυτενέργητη αντίδραση της καρδιάς του σε κάθε φαινόμενο του πνευματικού κόσμου. 

Η πνευματική αυτή κατάσταση έχει μεγάλη σπουδαιότητα κατά την ώρα του θανάτου. Η ασκητική εργασία της νοεράς προσευχής αποβαίνει εξάσκηση και προετοιμασία για το τέλος της επίγειας ζωής, ώστε η γέννηση του πιστού στην ουράνια ζωή να συντελεσθεί όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα και ακίνδυνα.

Η κάθοδος του νου στην καρδιά του ανθρώπου δεν πραγματοποιείται με τεχνητά μέσα, Όπως είναι η στάση του σώματος ή η ελεγχόμενη αναπνοή. Βέβαια και τα μέσα αυτά δεν είναι τελείως άχρηστα, αλλά μπορούν να χρησιμοποιούνται βοηθητικά κατά τα πρώτα στάδια της πνευματικής ζωής, πάντοτε με την επίβλεψη του πνευματικού οδηγού και την ταπεινή στάση του αρχάριου μαθητή. Ο κυριότερος παράγοντας για την κατάβαση τού νου και την ένωσή του με την καρδιά είναι η χάρη του Θεού.

Πολλές φορές επικρατεί σύγχυση και πλάνη μεταξύ των αμαθών ανθρώπων των ήμερων μας, που έχει ως αποτέλεσμα την ανάμειξη της ευχής του Ιησού με τη γιόγκα του Βουδισμού, τον «υπερβατικό διαλογισμό» και τα όμοια απότοκα της Ανατολής. Η ομοιότητα όμως που υπάρχει ανάμεσά τους είναι εξωτερική και σε πολύ κατώτερο επίπεδο. Η ριζική διαφορά του Χριστιανισμού από τις άλλες δοξασίες έγκειται στο ότι η προσευχή του Ιησού είναι θεμελιωμένη στην Αποκάλυψη του Ζώντος και Προσωπικού Θεού της Αγίας Τριάδος. Στους άλλους δρόμους δεν είναι δυνατή η καλλιέργεια προσωπικής σχέσεως μεταξύ του Θεού και του προσευχομένου.

Στον ασκητισμό της μη χριστιανικής ανατολής προβάλλεται η άσκηση της νοεράς απεκδύσεως από κάθε σχετικό και παρερχόμενο, για να ταυτισθεί ο άνθρωπος με κάποιο απρόσωπο Απόλυτο, με το οποίο πιστεύεται ότι είναι του ιδίου γένους, αλλά υπέστη υποβάθμιση και φθορά με τον ερχομό του στην πολύμορφη και μεταβαλλόμενη ζωή του παρόντος αιώνος. 

Η άσκηση αυτή είναι εγωκεντρική και βασίζεται στη θέληση του ανθρώπου. Έχει χαρακτήρα περισσότερο διανοητικό και δεν συνδέεται καθόλου με την καρδιά. Στην ασκητική αυτή παράδοση ο άνθρωπος αγωνίζεται να επιστρέψει στο ανώνυμο υπερπροσωπικό Απόλυτο και να ανακραθεί με αυτό. Επιθυμεί να σβήσει την ψυχή (atman) στον ανώνυμο ωκεανό του Υπερπροσωπικού Απολύτου.

Για να φθάσει στο τέλος αυτό, ο ασκητής των ανατολικών θρησκειών αγωνίζεται να απεκδυθεί κάθε πάθος και μορφή αστάθειας της παροδικής υπάρξεως και να βυθισθεί σε κάποια αφηρημένη νοητή σφαίρα της καθαράς Υπάρξεως. Η άσκηση αυτή είναι αρνητική και απρόσωπη. Δεν έχει θεωρία Θεού αλλά αυτοθεωρία ανθρώπου. Η καρδιά δεν μετέχει. Πουθενά στις Ουπανισάδες δεν αναφέρεται η υπερηφάνεια ως εμπόδιο για την άσκηση ή η ταπείνωση ως αρετή. Η πρόοδος στη μορφή αυτή του ασκητισμού εξαρτάται από τη θέληση του ιδίου του ανθρώπου που την προκαθορίζει. 

Απουσιάζει επίσης η θετική διάσταση της ασκήσεως ως πρόσληψη υπερφυσικής ζωής, που έχει πηγή μόνο τον Θεό της αποκαλύψεως. Η τεχνική απέκδυση που εφαρμόζεται στον Βουδισμό, και στην πιο εξευγενισμένη εκδήλωσή του, δεν αποτελεί παρά μόνο το ασήμαντο ήμισυ της υποθέσεως. 

Υπάρχει ο κίνδυνος, όταν ο νους βρίσκεται γυμνός στον «γνόφο της απεκδύσεως», να στραφεί προς τον εαυτό του, να θαυμάσει το φωτεινό αλλά κτιστό του κάλλος και να «λατρεύσει τη κτίσει παρά τον κτίσαντα». Και τότε, κατά τον λύγο του Κυρίου, «γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου… χείρονα των πρώτων».

Η θεωρία λοιπόν αυτή της Ανατολής δεν είναι θεωρία Θεού αλλά αυτοθεωρία ανθρώπου. Δεν ξεπερνά τα όρια του κτιστού ούτε εγγίζει το πρωταρχικό Είναι του Ζώντος Θεού της αποκαλύψεως. Μπορεί ενδεχομένως η άσκηση αυτή να επιφέρει κάποια ανάπαυση και να οξύνει τις ψυχικές και διανοητικές λειτουργίες του ανθρώπου, αλλά «το γεγεννημένον εκ της σαρκός σαρξ έστι» και «Θεώ αρέσαι ου δύναται».

Η πλέον αυθεντική απέκδυση του νου από κάθε εμπαθή προσκόλληση στα ορατά και παρερχόμενα στοιχεία αυτού του κόσμου κατορθώνεται με φυσιολογικό τρόπο στη ζέση της μετανοίας. Ο καρδιακός πόνος που γεννάται από τη χάρη της μετανοίας, όχι μόνο αποδε¬σμεύει τον νου από τα φθαρτά, αλλά και τον συνάπτει στα αόρατα και αιώνια. 

Δηλαδή, η απέκδυση είναι, όπως μόλις είπαμε, μόνο το ήμισυ της υποθέσεως και αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα στο κτιστό επίπεδο της υπάρξεως. Στον Χριστιανισμό, όμως, υπάρχει και η επένδυση της ψυχής με τη συνακόλουθη χάρη του Θεού και είναι πλήρωμα ζωής αθανάτου.

Πολλοί θαυμάζουν τον Βούδα και τον παραβάλλουν με τον Χριστό. Λέγεται ότι ο Βούδας σπλαχνίσθηκε τήν ανθρώπινη δυστυχία και με ωραία λόγια δίδαξε τη δυνατότητα και τον τρόπο να αποσπάται ο άνθρωπος από τα παθήματα και να μην τα αισθάνεται. 

Ωστόσο, ο Μονογενής Υιός του Θεού, ο Χριστός, με τα Πάθη, τον Σταυρό, τον θάνατο και την Ανάστασή Του προσέλαβε τον πόνο εκούσια και αναμάρτητα και τον μετέβαλε σε μέσο εκφράσεως της τέλειας αγάπης Του. Με αυτήν θεράπευσε το πλάσμα Του από το μέγα τραύμα της προπατορικής αμαρτίας και το απεργάσθηκε «καινήν κτίσιν». Γι’ αυτό ο πόνος είναι τόσο πολύτιμος στην άσκηση της ευχής, και η παρουσία του είναι ένδειξη ότι ο ασκητής δεν είναι μακριά από την αληθινή και άγια οδό της αγάπης προς τον Θεό. Την αγάπη αυτή εκφράζει ο άνθρωπος με την προσευχή του.

Κατά συνέπεια, η προσευχή είναι θέμα αγάπης. Αν προσευχόμαστε, σημαίνει ότι αγαπάμε τον Θεό. Αν αγαπάμε τον Θεό, προσευχόμαστε. Το μέτρο της προσευχής φανερώνει το μέτρο της αγάπης που έχουμε για τον Θεό.

Έτσι, ο άγιος Σιλουανός ταυτίζει τη μνήμη του Θεού με την προσευχή, ενώ οι άγιοι Πατέρες λένε ότι η λήθη του Θεού συνιστά το μεγαλύτερο πάθος. Όταν μας πολεμεί ένα πάθος, μπορούμε και εμείς να του αντιταχθούμε με το Όνομα του Θεού. Όσο πιο πολύ ταπεινώνουμε τον εαυτό μας και καλούμε τον Θεό σε βοήθεια μας, τόσο πιο δυνατοί γινόμαστε και νικούμε το πάθος. Όταν όμως λησμονούμε τον Θεό, ο εχθρός μας φονεύει ολοσχερώς. Γι’ αυτό και οι Πατέρες επισημαίνουν ότι η λήθη του Θεού είναι το μεγαλύτερο πάθος.

Αρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου, «Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος», 
εκδ. Ι. Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλίας. 2012, σ. 110-116

Οι άνθρωποι κυριεύθηκαν από παράλογη υπεροψία


20150616-4

Οι άνθρωποι όμως, αφότου έβγαλαν από τη γη το χρυσάφι, το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια και αφότου έφτιαξαν ρούχα μαλακά και περιττά και αφότου απέκτησαν άλλα παρόμοια πράγματα, που αποτελούν αιτίες πολέμων και επαναστάσεων και τυραννικών καθεστώτων, κυριεύθηκαν από παράλογη υπεροψία. 

Έτσι, δεν δείχνουν ευσπλαχνία στους δυστυχισμένους συνανθρώπους τους και δεν θέλουν ούτε με τα περίσσια τους να δώσουν στους άλλους τα αναγκαία. 

Τι βαναυσότητα! Τι σκληρότητα! Δεν σκέφτονται, αν όχι τίποτ’ άλλο πως η φτώχεια και ο πλούτος, η ελευθερία και η δουλεία και τ’ άλλα παρόμοια εμφανίστηκαν στο ανθρώπινο γένος μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, σαν αρρώστιες που εκδηλώνονται μαζί με την κακία και που είναι δικές της επινοήσεις.


Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πόσον ζημιώνεται ο άνθρωπος, όταν δεν σκέπτεται πως παιδεύεται ως τέκνον Θεού και έχει λησμοσύνην της υιότητος!


Πόσον ζημιώνεται ο άνθρωπος, όταν δεν σκέπτεται πως παιδεύεται ως τέκνον Θεού και έχει λησμοσύνην της υιότητος! Απόλυτον καθήκον και απαραίτητον επιβάλλει η αγάπη των γνησίων γονέων, να ασκήσουν επί των ιδίων τέκνων την παιδείαν. Εφ’ όσον λοιπόν ο Θεός είναι πατέρας μας, παιδεύει τα ίδιά Του τέκνα προς παιδαγωγικήν μόρφωσιν, ίνα μεταλάβουν της αγιότητος Αυτού. «Υιέ μου μη ολιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδέ εκλύου υπ’ αυτού ελεγχόμενος» ( Παροιμίαι 3,11 ). 
Η λησμοσύνη λοιπόν των Χριστιανών επί του ιδίου αυτών Πατρός, του Θεού, είναι μέγα κακόν, διότι, όταν η πατρική ράβδος τους κτυπήση ( πόνος, θλίψεις, πειρασμοί, κ.λ.π. ), απελπίζονται, τους κυριεύουν μύριοι λογισμοί και η παιδεία των γίνεται λίαν επίμοχθος χωρίς καμμίαν παράκλησιν.
Πόσον ωραία, μας λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Εκλέλησθε, λέγει, της παρακλήσεως, ήτις υμίν ως υιοίς διαλέγεται» (Εβρ. 12,5), ελησμονήσαμεν, λέγει, την παρήγορον συμβουλήν, ότι ως παιδιά Του ο Θεός διαλέγεται προς ημάς. 

Είναι αναπόφευκτος η παιδεία Κυρίου προς τα ίδιά Του παιδιά, τα οποία Αυτός γνωρίζει. Ο Θεός δεν χαρίζει, ο Θεός υπό νοσηράς αγάπης-την οποίαν πολλοί ανόητοι γονείς ασκούν επί των ιδίων των τέκνων και η οποία νοσηρά αγάπη κατόπιν θα επιφέρη εις τα αγαπώμενα την καταστροφήν των και την αιώνιον κόλασίν των-δεν κλέπτεται, ως απαθής και άγιος, ούτως ώστε, δια να μη λυπήση τα αγαπώμενα τέκνα Του, να παραβλέψη τας παρεκτροπάς των και την αμορφωσύνην των. Όχι μύρια όχι! Είναι Θεός έχων γνησίαν αγάπην προς τα παιδιά Του, θα τα παιδεύση, θα τα νουθετήση, θα δεσμεύση την ελευθερίαν των και θα τα επιπλήξη κατά διαφόρους τρόπους, δια να μορφώση τους κακούς χαρακτήρας προς τους ιδίους Του αγίους χαρακτήρας προς δόξαν και έπαινον εν Χριστώ Ιησού.
Και ο Χριστός, όταν ήτο επί της γης, Τέκνον ηγαπημένον του Πατρός, εξησκήθη εις την παιδείαν Κυρίου, όχι, ότι είχε χρείαν ο αναμάρτητος Θεός, αλλά προς σωτηρίαν του ανθρώπου και προς ημετέραν νουθεσίαν και παράδειγμα, ίνα ακολουθήσωμεν τοις ίχνεσιν Αυτού, «ει δυνατόν εστι παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως Συ, γενηθήτω το θέλημά Σου» ( Ματθ. 26,39 ).


Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας 
Πατρικαί Νουθεσίαι.
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄
Περί θλίψεων, πόνων και κόπων.

Αν ήξεραν οι άνθρωποι ποια είναι η δύναμη της προσευχής του Ιησού, θα την έλεγαν συνεχώς



Πνευματικοί Διάλογοι με τον Αγιορείτη Γέροντα Γαβριήλ, 
ηγούμενο της Ιεράς Μονής Λέπαβινα


Αδελφός Μλάντεν: - Πάτερ Γαβριήλ, ευλογείτε! Πάτερ, αισθάνομαι ότι η Προσευχή του Ιησού με βοηθάει πολύ. Ωστόσο, δεν προσεύχομαι αρκετά. Παίρνω το κομποσκοίνι στο χέρι μου για να μη διασκορπίζεται ο νους μου, αλλά το μυαλό μου περιπλανιέται συχνά. Όσον αφορά τα κομποσκοίνια, η γνώση μου πάνω στο θέμα αυτό είναι ακόμη ασαφής. Θα ήθελα να είμαι άξιος να τα φοράω, γιατί τα χρειάζομαι μόνο για την προσευχή. Αυτός είναι ο λόγος που μερικές φορές βάζω δύο ή τρία κομποσκοίνια στο χέρι, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι σωστό. Δώστε μου μία συμβουλή, Πάτερ!


Πάτερ Γαβριήλ: - Ο Θεός να σε ευλογήσει!
Αδελφέ Μλάντεν, βλέπω ότι έχεις πρόβλημα συγκέντρωσης στην προσευχή.
Προσπάθησε, όταν προσεύχεσαι, όταν επικαλείσαι το όνομα του Θεού, να αισθάνεσαι ότι πραγματικά απευθύνεσαι στον Κύριο, ότι ο Θεός βρίσκεται μπροστά σου. Έτσι να προσεύχεσαι και στην Παναγία και στους αγίους. Αλλά, αυτή η σχέση πρέπει να είναι μια πνευματική σχέση με τον Κύριο, χωρίς οράματα και φαντασίες, επειδή αυτό θα ήταν η πλάνη.

Μόνο τέτοια προσευχή έχει νόημα, όπου υπάρχει μια πνευματική σχέση με τον Κύριο, όπου υπάρχει προσευχή του νου και της καρδιάς, διαφορετικά, ἄν την προφέρουμε μηχανικά, αν δεν αφήνουμε να φτάσει ο Θεός ως μέσα στην καρδιά μας, τότε η προσευχή είναι βουβή και ο Κύριος δεν θα την ακούσει.


Μου λες ότι η Προσευχή του Ιησού σε βοηθάει πολύ. Η Προσευχή του Ιησού είναι, όπως γνωρίζουμε, μια σύντομη αλλά πολύ δυνατή προσευχή, που ανεβαίνει κατευθείαν στον Θεό: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν!". Αν οι άνθρωποι ήξεραν ποια είναι η δύναμη της προσευχής του Ιησού, θα την έλεγαν συνεχώς.


Στο πρώτο μέρος της Προσευχής απευθυνόμαστε στον Ζώντα Θεό και ομολογούμε ότι Αυτός είναι Ένας και Μοναδικός Θεός τον οποίον παρακαλούμε, Ένας και Μοναδικός Θεός τον οποίον ομολογούμε, Ένας και Μοναδικός Θεός τον οποίον έχουμε, Ένας και Μοναδικός Θεός που δεν θα μας αφήσει και ξεχάσει ποτέ, Ένας και Μοναδικός Θεός που περιμένει πάντα με πολλή αγάπη την δική μας επιστροφή, ὅτι αὐτοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.


Στο δεύτερο μέρος της προσευχής, στον ίδιο το Δημιουργό μας, εκφράζουμε τη μετάνοιά μας, την αληθινή μετάνοια, και Τον ικετεύουμε: "Ελέησόν με τον αμαρτωλόν". Βλέπετε, δεν υπάρχει ούτε μία περιττή λέξη.


Η Προσευχή του Ιησού είναι η βασίλισσα των προσευχών, είναι η προσευχή της μετάνοιας, η προσευχή της σωτηρίας. Όσο περισσότερο προσφέρουμε τις προσευχές του Ιησού από την καρδιά μας, τόσο περισσότερο θα είμαστε αρεστοί στον Θεό, θα είμαστε πιο κοντά Του, ενώ θα έχουμε μια πιο σωστή ζωή και ο δρόμος μας για τη Βασιλεία των Ουρανών θα είναι καθαρότερος και πιο άξιος.


Από τους αγιορείτες γέροντες είχα μάθει ότι η Προσευχή του Ιησού αντικαθιστά όλους τους κανόνες, όλους τους ακάθιστους ύμνους, όλες τις προσευχές, αλλά δεν αντικαθιστά τη Θεία Λειτουργία, διότι στη Θεία Ευχαριστία, μέσα στη Θεία Λειτουργία, ενωνόμαστε με τον Χριστό. Δεν υπάρχει η προσευχή ανώτερη του μυστήριου της Θείας Ευχαριστίας, επειδή χωρίς την ένωση με τον Χριστό, καμιά προσευχή, ούτε η Προσευχή του Ιησού, δεν είναι αποτελεσματική.


Επίσης, άγιοι γέροντες λένε ότι η Προσευχή του Ιησού είναι ισχυρότερη και από την ψαλμωδία στη Θεία Λειτουργία, μόνο δεν είναι ισχυρότερη από το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας των Τίμιων Δώρων, επειδή εάν, Θεός φυλάξοι, γίνει κάποιος μεγάλος σεισμός την ώρα της Θείας Λειτουργίας και πρέπει να βγούμε έξω από την εκκλησία λόγω σεισμού, την νοερά προσευχή δεν χρειάζεται να την σταματήσουμε. Αντιθέτως, προσφέροντας την προσευχή του Ιησού, παραμείνουμε ενωμένοι με την κοινωνία της Αγίας Τριάδας, την κοινωνία του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.


Πρέπει να τονίσουμε ότι η Προσευχή του Ιησού είναι αποτελεσματική μόνο εάν οι πιστοί είναι βαπτισμένοι και κοινωνούν τακτικά. Η νοερά προσευχή είναι αποτελεσματική για τους βαπτισμένους μόνο όταν φέρνει χαρά και ταπείνωση. Έχω πει στα πνευματικά μου παιδιά πόσο κοπίασα στην προσευχή του ονόματος του Ιησού Χριστού, όταν ήμουν στο Άγιο Όρος. 

Με αυτή την αφορμή, σας παρακαλώ να διαβάσετε το βιβλίο "Οι περιπέτειες ενός προσκυνητή", το οποίο με έχει βοηθήσει πολύ. Το βιβλίο περιγράφει την πνευματική πρόοδο ενός Ρώσου προσκυνητή, κατά την άσκηση της νοεράς προσευχής. Κι εγώ, με την ευλογία του πνευματικού μου πατέρα, προσπαθούσα να κρατώ το νου μου πάντα απασχολημένο με την προσευχή, ακόμα έψαχνα να βρω ένα μοναστήρι, με ευλογία πάντα του πνευματικού μου πατέρα, που να είναι γνωστό για τον αυστηρό μοναχικό του κανόνα και για πολλούς αγωνιστές που κάνουν πρακτική άσκηση της νοεράς προσευχής.


Διακρίνονται τρία επίπεδα ή βαθμοί στην εκφώνηση της προσευχής του Ιησού: με τα χείλη, προσευχή του νου και προσευχή της καρδιάς. Αρχίζει, με την ευλογία του πνευματικού πατέρα, σαν προσευχή με τα χείλη, μέχρι ο νους να την υιοθετεί εντελώς. Στη συνέχεια, όταν ο μοναχός εκτελεί τα διακονήματά του, ο νους του προσεύχεται, ενώ τα χείλη του σιωπούν. Στο τρίτο επίπεδο, η προσευχή κατεβαίνει στην καρδιά και τότε γίνεται προσευχή ολόκληρου του προσώπου. Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρο το σώμα μας προσεύχεται και όταν είμαστε ξύπνιοι και όταν κοιμόμαστε, η προσευχή συνεχίζεται μέσα μας. 

Η καρδία μου τότε ανέβλυζε αδιάκοπα την Προσευχή του Ιησού και με όλο μου το είναι ποθούσα τον Θεό. Δηλαδή, η Προσευχή του Ιησού είναι σαν καθαρτήριο ποτάμι, το οποίο ξεπλένει την ψυχή και όλο το σώμα μας, καθαρίζει τον νου και την καρδιά, οπότε ζούμε με όλο μας το είναι μέσα στην αγάπη και καλοσύνη, τις όποιες αναγνωρίζουμε και βλέπουμε σε όλα τα πλάσματα του Θεού.


Αδελφός Μλάντεν: - Για της άσκηση της Προσευχής του Ιησού με βοηθάει πολύ το κομποσκοίνι. Ωστόσο, βλέπω ότι πολλοί βάζουν δύο ή τρία κομποσκοίνια στο χέρι. Μερικές φορές κι εγώ βάζω δύο ή τρία κομποσκοίνια στο χέρι, αλλά φοβάμαι ότι αυτό είναι «γραφικό». Δεν θέλω να κάνω λάθος...


Πάτερ Γαβριήλ: - Το κομποσκοίνι αποτελεί υπενθύμιση για την άσκηση της νοεράς προσευχής: "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν!" Με αυτά τα λίγα λόγια χτίζουμε την αιώνια σωτηρία μας. Το κομποσκοίνι πρέπει πάντα να το έχουμε μαζί μας, στο αριστερό μας χέρι. Όταν έχουμε χρόνο, είτε στην δουλειά μας, είτε στο λεωφορείο, είτε πριν το ύπνο, είτε στα ταξίδια, πρέπει να πάρουμε το κομποσκοίνι στο δεξιό μας χέρι και να το κρατήσουμε μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη και με κάθε κόμπο πού γυρνάμε να λέμε και την ευχή του Ιησού. 

Στη συνέχεια, πρέπει να προσπαθήσουμε να διώξουμε όλους τους λογισμούς, ο νους μας να ακολουθεί τις λέξεις της προσευχές, ενώ η καρδιά μας να τις νιώθει. Αν χρησιμοποιούμε το κομποσκοίνι για την νοερά προσευχή, πρώτα θα αισθανόμαστε σωματική ηρεμία και απαλλαγή από την ένταση και τη κούραση και στη συνέχεια έρχεται η ψυχική γαλήνη και φεύγει κάθε νευρική ένταση. Αυτοί είναι οι πρώτοι πνευματικοί καρποί, όταν ο άνθρωπος αρχίζει να εξυψώνεται και να ευτυχεί.


Κάποτε, μόνο οι μοναχοί και οι μοναχές έφτιαχναν κομποσκοίνια, με την ευλογία του πνευματικού τους και με πολλή προσευχή, επειδή το κομποσκοίνι δεν είναι μόνο υποβοηθητικό μέσο προσευχής, αλλά κάτι ιερό που θα πρέπει να το προσέχουμε και να το σεβόμαστε.


Το κομποσκοίνι χειρός αποτελείται από 33 κόμπους που συμβολίζουν τα χρόνια του Κύριου Ιησού Χριστού όταν εσταυρώθηκε και αναστήθηκε. Φυσικά, πλέκονται και μεγάλα κομποσκοίνια. Οι ησυχαστές μοναχοί στο Άγιο Όρος έχουν κομποσκοίνια των 300 κόμπων, στα οποία υπάρχουν 12 ξεχωριστές χάντρες. Αυτές οι χάντρες χρησιμοποιούνται κάθε φορά που ο μοναχός κάνει 300 ευχές του Ιησού, μετακινεί μία χάντρα και έτσι σημειώνει ότι είχε περάσει και τους 300 κόμπους.


Οι ασκητές του Άγιου Όρους κατά τη διάρκεια της μίας ημέρας και μίας νύχτας, αφιερώνουν 18 ώρες στην Προσευχή του Ιησού, επειδή εντός 24 ωρών κάνουν 12 επί 300 Προσευχές του Ιησού. Επειδή η Προσευχή του Ιησού προφέρεται αργά και με κατάνυξη και ευλάβεια, για τις 300 ευχές χρειάζεται περίπου 1,5 ώρα. Τις υπόλοιπες ώρες ο μοναχός μπορεί να τις αφιερώσει για κάποιες άλλες ανάγκες, όπως φαγητό, ύπνο, Θεία Λειτουργία...


Ναι, σήμερα μπορεί να δει κανείς ότι οι έφηβοι φοράνε πολλά κομποσκοίνια στα χέρια τους, και μόνο ο Θεός ξέρει σε τι τους χρησιμεύουν και που τα είχαν αγοράσει. Πωλούνται και στο δρόμο, αλλά σίγουρα δεν τα είχαν φτιάξει ούτε μοναχοί, ούτε ιερείς, ούτε κάποιοι άλλοι με την ευλογία του πνευματικού τους. 

Δεν θα πουλάει η Εκκλησία, αυτά τα κομποσκοίνια φοριούνται μόνο σαν κόσμηματα ή για καθαρά "παραδοσιακούς" λόγους. Αλλά όταν ένας άνθρωπος προσεύχεται ειλικρινά, χρειάζεται μόνο ένα κομποσκοίνι, και να είναι άξιος να τα φοράει. Να φοράμε το κομποσκοίνι και να μην προσευχόμαστε δεν έχει νόημα. 

Επίσης δεν χρειάζεται να φοράμε πολλά κομποσκοίνια στο χέρι, επειδή η προσευχή είναι ο μοναδικός λόγος που τα φοράμε. Δηλαδή, στους λαϊκούς αρκεί μόνο ένα κομποσκοίνι στο χέρι.


Για όλες τις απορίες και προκαταλήψεις σχετικά με τη χρήση του κομποσκοινιού πρέπει να ρωτάτε τον πνευματικό σας.


Μετάφραση στα ελληνικά: Sanja Pavkov
Τα βιβλία «Πνευματικοί Διάλογοι» (Α΄και Β΄) του Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ Βούτσκοβιτς, 
ηγούμενου της Ιεράς Μονής Λέπαβινα.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος

ΕΝ ΦΥΛΑΚΕΙ ΗΜΗΝ & ΗΛΘΕΤΕ ΠΡΟΣ ΜΕ




Ο πατέρας Γερβάσιος Ραπτόπουλος, είναι ο επωνομαζόμενος Αγιος των φυλακισμένων. Από το 1978 μέχρι σήμερα έχει απελευθερώσει περί τους 14000 φυλακισμένους με συνολική καταβολή ποσού 4000000 ευρώ.
Στην ανθρώπινη Δικαιοσύνη, η έννοια της μετάνοιας, αποτελεί ελαφρυντικό της ποινής & όχι ανασταλτικό παράγοντα εκτέλεσης ποινής. Η έννοια της αναστολής εκτέλεσης ποινής, είναι δικανική & προβλέπεται από τους ανθρώπινους νόμους. Επειδή πολλά εγκλήματα δεν διορθώνονται αλλά & αν διορθώνονται δεν αίρουν το αξιόποινο της πράξης, έστω & αν υπάρχει μετάνοια, επενέβη ο πατέρας Γερβάσιος, θέλοντας να δείξει στους ανθρώπους μια μορφή της Δικαιοσύνης του Θεού, απελευθερώνοντας ανθρώπους φυλακισμένους πληρώνοντας αυτός την εγγύηση -αμοιβή που απαιτείται.
Εχω πει ότι η ανθρώπινη δικαιοσύνη συμπεριφέρεται σαν πόρνη, που όποιος έχει χρήματα την απολαμβάνει. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με την Δικαιοσύνη του Θεού.
"Μάθετε Δικαιοσύνη οι ενοικούντες εις την Γην", όμως έμαθαν κάτι οι άνθρωποι; Ο πατέρας Γερβάσιος με το έργο του μας διδάσκει κάθε μέρα αλλά αμφιβάλω αν κάτι κάποιοι κατάλαβαν & αυτό γιατί τόσα χρόνια η ανθρώπινη δικαιοσύνη παραμένει η ίδια. Η μεγάλη διαφορά της δικαιοσύνης των ανθρώπων από την Δικαιοσύνη του Θεού βρίσκεται σε μια λέξη, που όσο & να ψάξετε σε όλα τα νομικά βιβλία όλου του κόσμου, δεν θα την βρείτε. ΑΓΑΠΗ. Πουθενά δεν λαμβάνεται υπόψη η αγάπη ως καθοριστικός παράγων για την επιβολή της ποινής. Και δικαιοσύνη χωρίς αγάπη, είναι ατελής & λειψή. 
Αυτό το έλλειμα ήρθε να συμπληρώσει ο πατέρας Γερβάσιος ευεργετώντας & διδάσκοντας, αυξάνοντας το τάλαντο που του έδωσε ο Πατέρας όλων μας.
Θα μου πείτε & τα θύματα του φυλακισμένου; Τα αφήνουμε έξω;
Οχι βέβαια, η Δικαιοσύνη αφορά όλους θύτες & θύματα. Και η αγάπη της απευθύνεται επίσης προς όλους θύτες & θύματα.
Ιάκωβος Τίγκας.

Ο «άγιος» των φυλακισμένων



π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος: Ο «άγιος» των φυλακισμένων
Έχει χαρίσει την ελευθερία σε πάνω από 10.000 κρατουμένους
 
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάνος Χαραλαμπάκης
Κοντά στους φυλακισμένους. Επί 30 χρόνια ο π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος επισκέπτεται τις φυλακές. Και με χρήματα που προσφέρουν πιστοί αλλά και ο ίδιος έχει καταφέρει να αποφυλακιστούν 10.350 κρατούμενοι που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να εξαγοράσουν τις ποινές τους

Σε 10.350 φυλακισμένους έχει χαρίσει την ελευθερία ο «προστάτης άγιος» των κρατουμένων, ο 77χρονος ιερέας Γερβάσιος Ραπτόπουλος από τη Θεσσαλονίκη. Είναι δηλαδή σαν να έχει αδειάσει 5 φυλακές Κορυδαλλού!
 Επί 30 χρόνια οργώνει τις φυλακές της Ελλάδας και του εξωτερικού. Προσφέρει ρούχα και τρόφιμα. Και το σημαντικότερο: πληρώνει τις μικρές, εξαγοράσιμες ποινές άπορων φυλακισμένων, με χρήματα που συγκεντρώνει γι΄ αυτόν τον σκοπό. Από το 1978 η αδελφότητα που έχει ιδρύσει, η «Οσία Ξένη- Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων», έχει πληρώσει 2.500.000 ευρώ στο δημόσιο ταμείο προκειμένου να αποφυλακιστούν Έλληνες και ξένοι που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να εξαγοράσουν τις ποινές τους. Προχθές, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναγνωρίζοντας την προσφορά του, αποφάσισε να του προσφέρει 30.000 ευρώ για να συνεχίσει το έργο του. Σήμερα, υπολογίζονται σε 1.000 οι κρατούμενοι που εκτίουν ποινές οι οποίες έχουν μετατραπεί σε χρηματικές αλλά δεν έχουν χρήματα να τις πληρώσουν.
«Η απραξία με κουράζει»
Παρά τα 77 του χρόνια, ο «άγιος» των απόρων κρατουμένων συνεχίζει να ταξιδεύει εντός και εκτός Ελλάδος και να επισκέπτεται φυλακισμένους. «Θέλω να συνεχίσω. Η απραξία με κουράζει», λέει στα «ΝΕΑ». Τα Χριστούγεννα επισκέφτηκε τις φυλακές της Άμφισσας και του Μαλανδρίνου. «Σε λίγες ημέρες ετοιμαζόμαστε να πάμε στις φυλακές της Μόσχας. Είναι σημαντικό για τους φυλακισμένους να πάει ένας άγνωστος για να τους δώσει ρούχα, φαγητό, είδη προσωπικής υγιεινής. Τους προσφέρει μεγάλη χαρά», λέει. «Ο βαθύτερος στόχος μας είναι να αγγίξουμε την ψυχή του κρατουμένου έτσι ώστε να μετανοήσει. Άλλωστε, όπως έχει πει ένας φιλόσοφος, ο μεγαλύτερος εγκληματίας μπορεί να κρύβει μία σπίθα ανθρωπιάς. Και εμείς με την αγάπη θέλουμε να την ανάψουμε».
Από τις δικαστικές φυλακές Κορυδαλλού έχει αποφυλακίσει 1.609 κρατουμένους. Χίλιους από τις φυλακές Ιωαννίνων, 886 από τις φυλακές Θεσσαλονίκης, 417 από τις φυλακές Ναυπλίου, ενώ δεκάδες κρατούμενοι έχουν αφεθεί ελεύθεροι από αστυνομικά τμήματα και τμήματα ασφαλείας. Και συνεχίζει… «Τα φαξ έρχονται το ένα μετά το άλλο από τις φυλακές. Έπειτα από 30 χρόνια δράσης, οι άνθρωποι των υπηρεσιών των φυλακών μάς γνωρίζουν και μας ενημερώνουν αμέσως». «Τον Απρίλιο του 1999 πήγαμε στις φυλακές της Μαδαγασκάρης. Δεν υπήρχε Έλληνας. Προσφέραμε στους φυλακισμένους ελληνικά φαγητά», θυμάται. Έχει επισκεφτεί φυλακισμένους στην Κύπρο, την Αλβανία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο. Στις φυλακές Ελ Κανάτερ της Αιγύπτου πήγε τρεις φορείς για να δει από κοντά και να κοινωνήσει τους Έλληνες ισοβίτες από το μότορσιπ «Θανάσης». Ο ένας απ΄ αυτούς, ο Κωνσταντίνος Καστανιάς, που γύρισε στην Ελλάδα το 2004 έπειτα από 15 χρόνια φυλάκισης, είπε πρόσφατα σε εκδήλωση αφιερωμένη στον πατέρα Γερβάσιο: «Μόλις ένα γράμμα που έγραψα στον γέροντα, έφτασε για να αλλάξει η ζωή η δική μου και της οικογένειάς μου. Αμέσως οργάνωσαν εξόρμηση στη φυλακή με δέματα για όλους τους φυλακισμένους».
 ΑΡΧΙΣΕ ΤΟ 1978 – Οι πιστοί εξαγοράζουν τις ποινές
Ο ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ του ιερέα στις φυλακές άρχισε το 1978. «Ήμουν τακτικός ιεροκήρυκας της Εκκλησίας στις Σέρρες και επισκεπτόμουν γηροκομεία, ορφανοτροφεία. Σκέφτηκα όμως ότι θα έπρεπε να επισκεφτώ μια φορά και τις φυλακές. Ήταν Μάρτιος, Κυριακή της Αποκριάς, όταν ξεκινήσαμε 15 λεωφορεία για τις αγροτικές φυλακές της Κασσάνδρας», θυμάται. Η επίσκεψη επαναλήφθηκε την επόμενη χρονιά με 80 λεωφορεία! Από εκεί και πέρα οι επισκέψεις του στους φυλακισμένους έγιναν συχνότερες ενώ ταυτόχρονα αυξάνονταν και οι αποφυλακίσεις με τα χρήματα που συγκέντρωναν οι πιστοί για να εξαγοραστούν οι ποινές των απόρων κρατουμένων. Το 1978 αποφυλακίστηκαν 7 κρατούμενοι. Το 2007 έφτασαν τους 560.
ΠΗΓΗ:   ΤΑ ΝΕΑ, Ελλάδα, Παρασκευή, 11-01-2008,  http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080111&nid=7145074&sn=&spid=87

Αδελφότης ''H ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ'' Κήρυγμα π. Γερβασίου Ραπτόπουλου 19/01/14


π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, Κήρυγμα στο θαύμα των 10 Λεπρών [ΒΙΝΤΕΟ-2014]


19/1/2014, Κήρυγμα π. Γερβασίου Ραπτόπουλου στον Ιερό Ναό Αγίας Ισαποστόλου Φοίβης της Διακόνου, Αδελφότητας ''Η ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ''. 

Στον Αλμυρό ο «Άγιος των Φυλακών» π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος



Το παράρτημα Αλμυρού «Η Καταφυγή» του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων «Ο Εσταυρωμένος» διοργανώνει εκδήλωση την Τρίτη 16/4, στις 6.30 μ.μ. στην αίθουσα του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Αλμυρού, με κεντρικό ομιλητή τον Αρχιμ. Γερβάσιο Ραπτόπουλο, γνωστό σε όλους μας για τη συμπαράστασή του στους ανά τον κόσμο φυλακισμένους αδελφούς μας.

Ο π. Γερβάσιος είναι πνευματικός Προϊστάμενος της Αδελφότητος «ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ», η οποία δραστηριοποιείται φιλανθρωπικά, ιεραποστολικά και κοινωνικά κυρίως σε σωφρονιστικά καταστήματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ο π. Γερβάσιος θα αναπτύξει το θέμα "Διακονία Αγάπης" και αμέσως μετά θα προβληθεί ολιγόλεπτη παρουσίαση με τη δράση του Συλλόγου.     

π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος:Η απαξιωμένη κοινωνία των κρατουμένων (ΒΙΝΤΕΟ)




π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος:Η απαξιωμένη κοινωνία των κρατουμένων (ΒΙΝΤΕΟ)
Tην Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015 στην αίθουσα της Αδελφότητος Γρεβενών «Η ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ» μίλησε ο Αρχιμανδρίτης π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος με θέμα: «Η απαξιωμένη κοινωνία των κρατουμένων».

DOGMA.GR | O π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος μιλά για το έργο του

Αυτος είναι ο «Άγιος των φυλακισμένων»


Κείμενο Παπαβλάχου Μαρία
ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ
  • Γεννήθηκε στον Αιμιλιανό Γρεβενών το 1931
  • Είναι Ιεροκήρυκας εδώ και 36 χρόνια.
  • Έχει επισκεφθεί φυλακές σε 90 χώρες.
  • Έχει αποφυλακίσει 15.500 άπορους κρατουμένους,
  • Έχει μοιράσει δίνοντας 4,4 εκατομμύρια ευρώ.
  • Τον Οκτώβριο του 2012 προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης
  • Εχει τιμηθεί από την Ελληνική Δημοκρατία με τον Σταυρό του Τάγματος του φοίνικα
«Κύριε, μάθε μας να αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν.
Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων.
Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας…
Δώσε μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».

DOGMA.GR | Μαρία Παπαβλάχου | Αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος Ιεροκήρυκας εδώ και 36 χρόνια. Έχει επισκεφθεί φυλακές σε 90 χώρες. Έχει αποφυλακίσει 15.500 άπορους κρατουμένους, δίνοντας 4,4 εκατομμύρια ευρώ. Χρήματα που προήλθαν από προσφορές ανθρώπων που γνωρίζουν το έργο του… 

Τον Οκτώβριο του 2012 προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης από τη Νορβηγική Ακαδημία. Δίκαια τον αποκαλούν «Άγγελο των φυλακισμένων».

Όταν ακούς τον πατέρα Γερβάσιο, δεν καταλαβαίνεις την ηλικία του. Είναι 83 ετών. Γεννήθηκε στον Αιμιλιανό Γρεβενών το 1931. Και όμως, όταν μιλάει για τους φυλακισμένους, για τους ανθρώπους που βοηθά να αποκτήσουν και πάλι την ελευθερία τους και να ακολουθήσουν το δρόμο του Θεού, νομίζεις ότι ξανανοιώνει.

Η χάρη του Θεού είναι αυτή που του δίνει τη δύναμη να ταξιδεύει από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, εξηγεί, μιλώντας στο dogma.gr : «Έχω τέτοια όρεξη, τέτοια αγάπη, τέτοιο μεράκι, που αν μου πείτε τώρα να φύγω για την Ιρλανδία, να φύγω για την Αλάσκα, έφυγα αμέσως. Εάν μου πείτε για φυλακή έγινα πουλί και πέταξα».

Το έργο του ξεκίνησε στις 5 Μαρτίου του 1978, όταν υπηρετούσε στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Την Κυριακή των Αποκρεών. Είναι η Κυριακή που διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η Ευαγγελική περικοπή της κρίσεως : «εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με». Αυτή η φράση τον ενέπνευσε να ασχοληθεί με τους ανθρώπους, που για μικροαπάτες, κυρίως, βρίσκονται στη φυλακή και δεν έχουν τη δυνατότητα να εξαγοράσουν την ποινή τους.

Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ανεπίσημα, τότε, ως «Ημέρα του Φυλακισμένου» και αργότερα ως «Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων».

Το όνομά του είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο. Η ζωή του είναι ένα συνεχές ταξίδι. Από τη μία φυλακή στην άλλη. Όσο μακρυά και αν είναι, εάν κάποιος άνθρωπος χρειαστεί τη βοήθειά του, θα πάει να τον βρει. Χωρίς να κοιτάξει χρώμα, φυλή ή θρησκεία.

Μπορεί να μην ξέρει τη γλώσσα τους μας είπε, ξέρει όμως να ακούει τη φωνή τους. Όπου και αν βρέθηκε, τον δέχθηκαν με σεβασμό και αγάπη. Κάποιοι τον κοιτούσαν με περιέργεια. Δεν είχαν ξαναδεί από κοντά χριστιανό ορθόδοξο κληρικό.

Όταν μάλιστα, σε μια φυλακή της Νέας Ζηλανδίας, τον υποδέχθηκαν ιθαγενείς Μαορί, εξεπλάγην, όταν τον χαιρέτησαν με τον παραδοσιακό τρόπο, ακουμπώντας τη μύτη τους στη δική του.

Έχει μάθει να σέβεται τους ανθρώπους, τις παραδόσεις τους, να ακούει τα προβλήματά τους, και όπως μπορεί να βοηθάει και να μεταφέρει το μήνυμα αγάπης του Ιησού.
 
Σε αυτούς που αναρωτιούνται, γιατί δίνει τόσα χρήματα σε αυτούς που έχουν φυλακισθεί και όχι σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη και δεν έχουν υποπέσει σε κάποιο αδίκημα, απαντά ότι το έργο του είναι ιεραποστολικό. Δουλειά του είναι να είναι κοντά στους αμαρτωλούς, για να τους φέρει στον ίσιο δρόμο.

Όπως ο γιατρός, θα ασχοληθεί με τον ασθενή που είναι πιο βαριά άρρωστος, έτσι και αυτός ασχολείται με τους αμαρτωλούς που έχουν τη διάθεση να μετανοήσουν ειλικρινά.





















Ο Έλληνας Αρχιμανδρίτης Γερβάσιου Ραπτόπουλου,

Ο Έλληνας Αρχιμανδρίτης που εξαγοράζει τις ποινές φυλακισμένων, μιλά στο Associated Press
Adtech Ad
Το πρακτορείο ειδήσεων Associated Press αφιέρωσε εκτενές ρεπορτάζ για τη ζωή και το ξεχωριστό έργο του Αρχιμανδρίτη Γερβάσιου Ραπτόπουλου, που είναι γνωστός και ως ο "Άγιος των φυλακισμένων".
ADVERTISEMENT
Ο ίδιος είναι Ιεροκήρυκας εδώ και 36 χρόνια και κατά τη διάρκεια της ζωής και της δράσης του, έχει επισκεφθεί διαφορετικά σωφρονιστικά ιδρύματα σε 90 χώρες, από την Αλβανία μέχρι τη Μαδαγασκάρη.
Στα 83 του χρόνια, έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να αποφυλακίσει 15.500 άπορους κρατουμένους, δίνοντας συνολικά 4,4 εκατομμύρια ευρώ, χρήματα, που προήλθαν από προσφορές ανθρώπων που γνωρίζουν και στηρίζουν το έργο του.
"Στην Ελλάδα της κρίσης, ένας παπάς εξαγοράζει τις ποινές των κρατουμένων με αντάλλαγμα την ελευθερία τους", γράφει χαρακτηριστικά το A.P. προλογίζοντας το αφιέρωμα του.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Αρχιμανδρίτης προσφέρει έως και 500 ευρώ για κάθε κρατούμενο τον οποίο προσπαθεί να βοηθήσει. Τον Οκτώβριο του 2012, προτάθηκε μάλιστα και για το Νόμπελ Ειρήνης από τη Νορβηγική Ακαδημία.
"Κάποτε, δώσαμε 8,5 ευρώ σε έναν άνδρα, και ήταν αυτά που του έλειπαν για να κερδίσει την ελευθερία του", λέει ο Γερβάσιος Ραπτόπουλος.
"Αλλά σε ακραίες περιπτώσεις, έχουμε ξεπεράσει το όριό μας. Έχουμε δώσει 10.000 ευρώ σε έναν φυλακισμένο, που ήταν άρρωστος και είχε πολλά παιδιά".
Βοηθοί του είναι μια ομάδα μοναχών που μαζεύουν τις δωρεές και τις φιλανθρωπίες, οι οποίες όμως λιγοστεύουν. Όπως αναφέρει σε δηλώσεις του ο ίδιος, πλέον το έργο του γίνεται δυσκολότερο μιας και μειώνονται οι δωρεές προς το ίδρυμά του λόγω της κρίσης και της οικονομικής ανέχειας.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο Αρχιμανδρίτης δεν ενδιαφέρεται μόνο για Έλληνες κρατούμενους, αλλά και για ξένους. Αν μάλιστα πεθάνουν μέσα στη φυλακή, πληρώνει ακόμα και για τη μεταφορά των σορών τους στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.
Δείτε το έργο και την Ιεραποστολική Αδελφότητα του Πατέρα Ραπτόπουλου, εδώ
"Σε κάθε αποφυλακιζόμενο στέλνεται ειδική προσωπική επιστολή της Διακονίας. Ήδη μέχρι σήμερα έχει δοθεί η ελευθερία σε 15.000 περίπου απόρους κρατουμένους και φυγοποίνους,οι οποίοι προέρχονται, εκτός από την Ελλάδα, από 80 άλλες χώρες του κόσμου. Το ποσό που καταβλήθηκε συνολικά από το 1978 μέχρι σήμερα είναι περίπου 4.000.000,00 ευρώ", αναφέρεται στο καταστατικό της Ιεραποστολικής Αδελφότητας.
Η Διακονία έχει τιμηθεί, στο πρόσωπο του π. Γερβασίου: 1) Δύο φορές από την Ακαδημία Αθηνών (1996 με Έπαινο. 2001 με Χαλκό μετάλλιο). 2) Δύο φορές από την Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος (1992 Έπαινος 4300/1737/22-12-1992, 2001 Παράσημο του Απ. Παύλου Χρυσούς Σταυρός μετά Αστέρος). 3) Από το Υπουργείο Δικαιοσύνης (28-9-06). 4) Από το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας-Ελληνική Ραδιοφωνία (Ε.Ρ.Α.) (5-12-2001 Βραβείο). 5) Από το Κέντρο Στήριξης Οικογένειας Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών (2001 Έπαινος Εθελοντικής Προσφοράς). 6) Από την Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος (2002 Ανώτατο Παράσημο Χρυσούς Σταυρός μετά τιμητικού Διπλώματος της Τοπικής Εκκλησίας). 7) Τιμητική πλακέτα από το Δήμο Μίκρας, 2002. 8) Από το Σωματείο Άγιος Γεώργιος Περιστερεώτα Νάουσας, 2001. 9) Από το Σύλλογο Ποντίων Λακκώματος Χαλκιδικής, 2002 κ.λ.π. Από το Δήμο Πολίχνης (4-6-06). Από το Δήμο Κορυδαλλού (26-6-06). Από τη Δικαστική Φυλακή Λαρίσης (30-12-06). Από την Κλειστή Φυλακή Πατρών (11-4-07). Από τις λοιπές Φυλακές. Επίσης από διάφορα Πατριαρχεία (Πολωνίας. Σερβίας. Ρωσίας.) κ.λ.π.
(Με πληροφορίες από: Associated Press)

Εμφάνιση Του Αρχάγγελου Μιχαήλ


Η ομορφιά του είναι απερίγραπτη!
Τον Μάιο του 2008 , ένας ευσεβέστατος κρατικός υπάλληλος ήρθε να προσκυνήσει την Παναγιά στην Βαρνάκοβα μαζί με την σύζυγό του. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μαζί του, αναφέρθηκε και στην Χάρι του Αρχάγγελου Μιχαήλ και σε αλησμόνητα περιστατικά όπου δέχτηκε την άμεση βοήθειά του. Χαρακτηριστικά είπε:

“Επειδή το αγοράκι μου είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας, αποφάσισα να πάω στο προσκύνημα του Αρχάγγελου Μιχαήλ στο Μαντάμαδο της Μυτιλήνης και να ζητήσω τις μεσιτείες του για την θεραπεία του παιδιού μου.
Πράγματι , φθάσαμε στο προσκύνημα , όπου πολλοί πιστοί περίμεναν στην σειρά για να μπορέσουν να προσκυνήσουν. Όταν όμως βρέθηκα μπροστά στην θαυματουργή εικόνα του, δυστυχώς δεν μπόρεσα να προσευχηθώ όπως το ήθελα. Κι ενώ απομακρυνόμουν, είπα με την σκέψη μου στον Αρχάγγελο: “Αρχάγγελέ μου! Τι καλά θα ήταν να μου έκανες την χάρη να σε δω ζωντανό, τότε πιστεύω θα μπορούσα να σου πω τα όσα θέλω!”».
Τόλμη; Πίστη; Και τα δύο! Και η αγαθότητα του Αρχαγγέλου συγκατάνευσε στην ανθρώπινη αδυναμία! Και συνέχισε ο εν λόγω πιστός:
“Ενώ είχα διανύσει μερικά μέτρα από την εικόνα, ένοιωσα μια ακατανίκητη έλξη να γυρίσω πάλι προς αυτήν. Πράγματι, στράφηκα προς τα πίσω, κρατώντας πάντα το άρρωστο παιδάκι μου απ’ το χέρι. Και τι να δω! Μεταξύ εμού και της εικόνας στεκόταν ολοζώντανος ο Αρχάγγελος Μιχαήλ! Φορούσε ολόλευκα ρούχα, μα σαν να ήταν από φως!
 
 Το πρόσωπό του είχε μια θεία ομορφιά και είχε ένα μειδίαμα συμπαθείας και φιλικότητας. Τα μαλάκια του ήταν σγουρά και έπεφταν μέχρι τους ώμους του. Κοκκάλωσα σ’ αυτή τη στάση! Έτρεμα και τα δάκρυα έτρεχαν βροχή από τα μάτια μου.
Για μια στιγμή, έγινε άφαντος από τα μάτια μου ο αγαπημένος μου Αρχάγγελος. Τότε συνήλθα και απομακρύνθηκα σιωπηλά, ενώ οι άλλοι προσκυνητές νόμιζαν ότι απλώς είχα συγκινηθεί κατά το προσκύνημά μου.
Αυτή η χαριτωμένη εμπειρία που παραχώρησε η αγάπη του Θεού , με γέμισε χαρά και αποτέλεσε σταθμό στη ζωή μου. Από τότε αισθάνομαι πιο δυνατός στην πίστη, αλλά και πιο ταπεινός για την συγκατάβαση που έδειξε ο Αρχάγγελος στην ανθρώπινη αδυναμία μου.
Το παιδί μου τελικά θεραπεύτηκε αλλά και σε άλλες δύσκολες περιστάσεις της ζωής μου ο Αρχάγγελος Μιχαήλ στάθηκε προστάτης και βοηθός μου, όπως η κατωτέρω. Μεγάλη η Χάρι του!” Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
ΔΩΡΙΔΑ 2009
http://taxiarxis-kai-arxaggelos-michael.blogspot.gr/2013_07_01_archive.html